2. Mohammed Gaddafi: A Popular Leader of the Arab World

Libya, a tribal country situated in Africa close to the Arab world, was where Muammar Gaddafi was born in 1942 in Sirte. His parents belonged to a nomadic tribal community. Gaddafi did not face difficulties in receiving an education. Although he enrolled in Benghazi University to study geography, he didn’t complete his degree due to his deep political sensitivities. Influenced by Egyptian statesman Gamal Abdel Nasser's Arab socialism, Gaddafi played a significant role in anti-Israel movements during the Suez Crisis in 1956. His political ambitions led him to join the military.

While studying at the Hellenic Military Academy in Greece, Gaddafi planned to overthrow Libya’s monarchy, but he couldn’t execute it at that time. Later, after receiving military training in Britain, he returned to Libya and brought his plan to fruition. Historically, Libya lacked a significant monarchical legacy, with only a single monarch, King Idris. In 1969, while King Idris was in Turkey for medical treatment, a group of junior military officers led by Gaddafi placed the crown prince under house arrest. Through this bloodless coup, Libya transitioned from monarchy to independence under the control of another leader who didn’t call himself a king. Colonel Muammar Gaddafi, who became Libya’s supreme leader in 1969, ruled the country effectively for 42 years. Rising to power at a young age, Gaddafi became a figure of both hope and expectation for the people of Libya and the world. During a time of significant change across Asia and Africa, the young leader was seen by many as the Che Guevara of Africa and the Arab world. In line with these expectations, Gaddafi refrained from declaring himself the head of the military or taking other grand titles, instead remaining content with the rank of "Colonel," which inspired trust in many.

Muammar Gaddafi was not only politically sensitive but also played a highly strategic role in the economic development of his country. Until 1969, Libya relied heavily on Western nations for the technology to extract oil from its oil fields. Foreign companies took advantage of this dependency by setting oil prices according to their needs and benefiting immensely from the oil trade. Libya was struggling as it sold its oil without reaping substantial profits. However, as soon as Gaddafi came to power in 1969, he re-evaluated the contracts with foreign companies and took control. He threatened to stop oil production for companies that did not agree with his decisions. He also advised other oil-producing nations to adopt the same policy. As a result, these nations quickly became wealthy. Libya had abundant oil resources but a small population. Gaddafi used the profits from oil to uplift the country. As a result, Libya quickly became recognized on the world map and earned the title of "King of Kings" of Africa. Whether you believe it or not, under Gaddafi’s rule, Libya made enormous progress. In human resource development, education, healthcare, agriculture, and industry, Libya ranked first across all of Africa. Additionally, Libya's national per capita income placed it among the countries with the highest per capita income in the world. During his rule, Libya never took a single penny in loans from any country. There was no beggar in the country (and if there was one, they were not Libyan beggars; they were from Egypt, Niger, or Nigeria). Gaddafi also followed progressive policies regarding women. He had immense faith in their capabilities and demonstrated that women were no less than men by appointing them as his bodyguards. He provided equal opportunities for women in all fields. Unlike some other Muslim countries that imposed restrictions on women, he did not impose any such restrictions in Libya.

Although Gaddafi was an authoritarian leader, he was politically very shrewd. He kept Libya at the forefront of the African continent, far ahead of many other African nations. While governments in neighboring countries like Tunisia and Egypt were falling and people were taking to the streets, we all sat from a distance thinking the same would happen in Libya. However, having lived there for three and a half years (before the revolution), I observed that Libya was never as bad as those two countries. It always worked towards being at the forefront of progress. This was because, in terms of development, Gaddafi’s leadership was proactive. He succeeded in providing essential infrastructure, such as hospitals, schools, colleges, banks, post offices, and good roads, to every village and town. He also helped build hospitals and schools in other poor African nations. Gaddafi provided so many facilities to the Libyans that they continue to remember him for them, and often express doubts about whether they will ever receive such benefits again. He wanted every family in his country to own a house. To this end, he gave $50,000 to newly married couples to build a home, and no interest was charged on any loan they took. He provided free education, healthcare, Wi-Fi internet, and electricity to the people. Before Gaddafi, only about 25% of Libyan citizens were literate. However, after he came to power, that number rose to 83%. Additionally, most of the country's citizens were employed by the government. If a person couldn't find work immediately after completing their education, Gaddafi would ensure that they received a salary equal to the assigned wage for the position until they found a job. He also provided scholarships to young educated Libyans to study in countries like the United States, Australia, and the United Kingdom, covering their living expenses and car costs until they finished their studies. Additionally, he gave $3,000 per month to the families of these students to cover their living expenses. While studying abroad in London or the United States might have been a dream for us, for them it was very easy to achieve. Although most areas of Libya were desert, Gaddafi devised one of the largest irrigation projects to help the people farm. This project became the world’s largest human-made irrigation system and is recognized as the eighth wonder of the world. He provided farmers with free land, seeds, fertilizers, and agricultural equipment. Soon, he planned to introduce train services across the country. He also planned to transform cities like Tripoli, Benghazi, Misrata, Sabratha, and Al Khums into smart cities.

Soon, a plan was set to increase the amount of petrol available from 6 liters (which cost around 36-37 rupees in India at the time) to 10 liters. He also ordered a stipend of about 75 dinars (equivalent to around 3500 rupees in India at the time) per month for college students. Car factories were set to sell cars at a fixed price. When women gave birth, they were given $5,000 USD for the care of their child. From 1986 to 1998, Libya was subjected to economic sanctions for 12 years due to accusations that Gaddafi was supporting extremist activities in various parts of the world. During this period, Libya suffered immense losses. In such times, Gaddafi sought help from neighboring countries like Egypt, Tunisia, and Algeria. These nations, which had friendly relations with Libya, agreed to help and provided the necessary resources, which Gaddafi exchanged at favorable rates to ensure the happiness of the Libyan people. Despite this, he never took loans from the IMF or the World Bank. He kept Libya economically independent without taking any loans. Recently, he advised oil-producing nations not to accept payments for oil in dollars or euros, but to instead accept gold. However, including the United States, many Western countries did not have enough gold to buy oil. If these nations had followed Gaddafi’s suggestion and bought oil with gold, it was likely that these countries would have faced bankruptcy. As a result, a revolution in Libya became inevitable, culminating in Gaddafi’s assassination. Photos: Courtesy of the Internet Kannada Original: Uday Itagi English Translation: Uday Itagi

1. In the Land of a Dictator, the Principle of Equality

When the Avadhi magazine team asked me to write about Libya, I was momentarily unsure of where to begin. Should I start with the line on a board at Tripoli's international airport that deeply resonated with the principle of equality when I first landed there? Or should I write about the incident from the second day, when I struggled to ask a taxi driver in English, “Where is the toilet?” because I didn’t know Arabic? Should I narrate how Libyans greet each other with phrases like “Salam Aleikum,” “Kaif Halal,” “Koais,” and proceed to ask about everyone’s well-being individually—"How are you? How is your father? How is your mother? How is your elder sister? Younger sister? Elder brother? Younger brother?"—and, in the end, even inquire about the sheep, chickens, and camels in your field, which we found amusing? Or should I describe how, underestimating their English skills, we entered a classroom only to be stunned by the fluency of some Libyans? Or should I write about the tribal communities here, who, unaffected by the intense influences of globalization, continue to live modern lives while preserving their values? Should I begin with the biting cold here, which chills to the bone despite sitting by heaters, or the scorching desert heat that feels unbearable? Whenever I ponder where to begin, my thoughts inevitably turn to Gaddafi. His grim end comes to mind. The 42 years of his rule, his ideologies, his downfall—how did someone like him meet such a fate? Libya and Gaddafi were synonymous. How could someone so prominent vanish into oblivion? Without writing about him first, what else about Libya could I write? Therefore, I start with him, intending to explore other topics after discussing his story. In 2007, I was selected as an English lecturer at the University of Sebha in Libya and left India to travel thousands of miles across the seas to this distant land. Friends and colleagues mocked me, saying, "Leaving our beautiful country, and of all places, going to an African nation? Are you out of your mind?" Does intellect or money differentiate between Africa, Europe, or Arab countries? I am someone who goes where my intellect is valued. For intellect and the earnings it brings, geography holds no barriers. I am neither a blind patriot who refuses opportunities just to cling to the notion that one must work only in their own country, nor am I the kind of person who would pretend to stay back in the name of patriotism because of a lack of opportunities. So, I answered their comments with a dismissive smile and flew here. Before leaving, countless people shared their opinions. One colleague declared with an air of authority, “Oh, Africa? That’s the end of your story! It’s a wretched continent. Why would you even go there?” Another cautioned, “Yellow fever, AIDS—it’s rampant there. Be careful!” Some expressed concern, saying, “There’s so much theft and murder there. Be cautious. Don’t venture out alone at night.” Others mocked, “If you want to go abroad, it should be to the UK, USA, Australia, or Europe. What joy is there in going to other countries?” A few warned, “It’s a country under the control of the autocratic Muammar Gaddafi. The conditions there aren’t great. Why are you even going?” Despite all this, who lets go of an opportunity when it comes knocking? I decided to go. Moreover, Gaddafi was known to be a controversial, eccentric figure—a man who stood up even against powerful nations like the United States. Such unconventional personalities are not only fascinating but often extraordinary achievers. I was curious to learn more about him up close. And I wanted to see for myself what life was like in a country led by someone who dared to challenge the likes of America. That curiosity brought me here. When I first landed at Tripoli International Airport in Libya, what immediately caught my attention was a signboard with an inscription. It was about the lower-tier workers and read: "Do not call them wage workers. They are your partners." Reading this, I was both surprised and sceptical: “What is this? A board like this in the land of a dictator? Could such an egalitarian principle actually exist here?” However, when I began working with Libyans, I realized that this wasn’t just an empty slogan on a board but a truth practiced in their daily lives. Here, everyone is treated equally. There is no hierarchy of “superior” and “subordinate,” nor is it permissible for a superior to dominate or oppress their juniors. From an attendant to the dean of a college, everyone is considered equal. An attendant could sit on the dean’s chair without hesitation, use the dean’s computer without seeking permission, or have coffee with him. Similarly, a dean is not bound by the notion that he must work only from his position of authority. If needed, he would walk to a clerk and get work done personally. And if the clerk were busy, the dean would wait until his task was completed. To those of us unaccustomed to such practices, it initially seemed strange. Over time, however, it became routine. I was amazed to see the head of the examination board (Controller of Examinations) sitting casually in a clerk’s room, chatting with him warmly. We wondered, “What is this? An officer in such a high-ranking position sitting and chatting with a junior in his chamber?” In fact, this is a concept that should exist in a so-called democratic country like ours (though it doesn’t). But to witness this in a nation under a dictator was astonishing. What’s more, the labor minister of the Ghāt region, where I worked, was one of my colleagues. Despite being a minister, he had no special government car or privileges. He came to the college in his own car, without any security or escort, taught classes, and left. Even in banks and government offices, he received no special treatment. Like everyone else, he stood in line and completed his tasks. At times, when his car broke down, he would walk to the college, teach, and leave. How was such a concept of equality possible in a dictator’s country? While pondering this, I came across a book in the college library titled The Green Book, which detailed Gaddafi’s social, economic, and political ideologies. Reading it answered all my questions. I was astonished by his ideas. Gaddafi didn’t just write about these concepts but implemented them practically, embedding the principle of equality deeply into the minds of the people.

If Gaddafi preached such socialist principles, why didn’t he relinquish his throne easily and avoid meeting such a tragic end? The unfortunate reality is that Gaddafi was portrayed as a villain by all global media, including Kannada media, from the very beginning. Sitting far away, we tend to believe everything these English channels tell us as the truth. However, if you come here and ask the people, you’ll hear a completely different story. They curse these English channels vehemently. According to them, these channels are bogus and biased, working solely in favour of Americans and Europeans. What most people don’t know—and what the media never revealed—is that as the revolution in Libya escalated, Gaddafi invited some rebel leaders and said, “Alright, I will step down from power. Let’s conduct elections as you suggest. Whoever wins the elections can take over the government.” However, the rebels knew very well that if Gaddafi contested in the elections, he would undoubtedly win. Therefore, they refused his proposal, declaring, “No, we will fight and win through revolution.” At the same time, the U.S. and its allies, who were waiting for this opportunity, extended their support to the rebels. This led to a full-fledged revolution in Libya. Eventually, they brought down a powerful dictator, completely eradicating his influence and celebrating their victory with pride.

But come here and have a casual conversation with the locals about this matter, and you’ll get a completely different perspective. They paint an entirely different picture: "The revolution had America’s involvement behind it. They always harbored hatred for Gaddafi and had their eyes on Libya’s oil reserves. Back in 1988, Libya was accused of bombing the Pan Am flight over Scotland. Around 250 Americans lost their lives in that incident. Gaddafi denied involvement for a long time. As a result, America imposed sanctions on Libya for 12 years. Eventually, Gaddafi handed over the accused to them and paid compensation of around $2.7 billion to the victims' families. However, a year before the revolution broke out, Gaddafi demanded that the U.S. government compensate Libya for the losses suffered during the sanctions period. He even warned that he would shut down operations of U.S. oil companies in Libya if they didn’t comply. But the U.S. government, as usual, ignored his warnings. Enraged, Gaddafi followed through on his threat. In October, three months before the revolution began, he shut down American companies operating in Libya. This infuriated the Americans." Here’s another piece of information you should know. Until 1943, Libya was under Italian control. However, after Italy's defeat in World War II, Libya came under the administration of the Allied forces. Later, on December 24, 1951, Libya was freed from all such subjugation and declared an independent nation, with the rulers appointing a king of their choice. King Idris became a mere puppet in their hands. However, in 1969, when Gaddafi came to power and solidified his dominance in Libya, he demanded compensation from the Italians for occupying the country for 35 years and exploiting its resources. Although Italy rejected the demand for a long time, Gaddafi, through his strategic maneuvering, gradually made them entirely dependent on Libya for oil and gas. Then, just three years before the revolution in Libya, Gaddafi backed Italy into a corner by threatening to terminate their oil agreements unless they compensated Libya for exploiting its resources. For Italy, sourcing oil from Libya was extremely cost-effective due to its proximity. If the agreements were broken, they would have had to import oil from distant countries, which would have been prohibitively expensive. After weighing their options, Italy reluctantly decided that continuing trade with Libya was the better choice. Gaddafi offered a deal: they could continue the trade by paying Libya $320 billion annually as compensation. Though seething with anger internally, Italy had no choice but to accept his terms. As per the agreement, Italy paid compensation to Libya for three years leading up to the revolution. This imposed a heavy financial and political burden on Italy, causing a significant dent in their economy and prestige. Consequently, they waited for the right time to bring Gaddafi down.

Moreover, some of the ambitious projects Gaddafi was about to implement posed a significant threat to their economic interests. Gaddafi had devised several plans to redirect trade and goods passing through the Tripoli seaport, ensuring that these goods would instead be sold in the soon-to-be-established Tripoli free market. This would have caused massive losses to the markets of America and European countries. If this had continued, Gaddafi would have become a major threat to both American and European economies. Additionally, he had plans to establish extensive railway networks across Libya, elevate Benghazi to the ranks of the world’s most beautiful cities, and build an airport in Tripoli even larger than Dubai’s. These were just a few among many other ambitious projects he had in mind. From the moment Gaddafi came to power, his first move was to remove the American military base that had been stationed in Libya since the reign of King Idris. This naturally enraged the Americans, and they began spreading rumors about him, waiting patiently for the right moment to act. Eventually, NATO saw eliminating him as the only way to secure their interests and carried out the mission. When questioned about NATO’s involvement in Gaddafi’s death, the response often came with a smirk: “This was all pre-planned. NATO was aware of Gaddafi’s habit of changing his hideouts. They tracked him down and tipped off the rebels, guiding them to capture and kill him. Gaddafi was last seen fleeing from his convoy in Sirte. NATO dropped a small bomb near his vehicle, forcing him to flee and hide in a drainage pipe under the road. It was from there that the rebels captured and tortured him to death, presenting it to the world as an act of his people rising against him.” Tears accompany these words as they lament: “Gaddafi safeguarded Libya’s oil wealth for his people. Now, all that wealth is in the hands of America, France, Britain, and Italy.” They then reveal another unsettling truth: America viewed three powerful African leaders as obstacles to their dominance and systematically removed them. These leaders were Iraq’s Saddam Hussein, Libya’s Muammar Gaddafi, and Syria’s Bashar al-Assad. While they succeeded in toppling the first two, their hunt for the third continues. This is why the revolution in Syria is yet to settle. These leaders refused to bow to America’s demands or succumb to their influence, and for this reason, each was targeted and eliminated one by one, exposing the motives behind America's actions. If you ask, “Wasn’t it your own people who revolted against Gaddafi? Then why do you blame the Americans?” the response is, “This was all a conspiracy by the Americans. Only 9% of the people actually revolted. They are crazy! They lack sense. It was the Americans who gave them money and incited them. Gaddafi was doing everything he could to suppress them. But the Americans were waiting for this opportunity, and they supported the rebels, ultimately succeeding in overthrowing Gaddafi,” they lament. While Gaddafi may have appeared as a villain to the outside world, he was seen as a tragic leader by those here. Today, Gaddafi is no longer in Libya. But the essence of “Gaddafism” still remains. The concept of equality he instilled in the people’s minds continues to exist. A person can be erased easily, but can his ideals be erased just as easily? Photos: Photo 1: Libya's old flag, now claimed to be the "new" one Photo 2: The author at the Mediterranean coastline Photo 3: The demolished home of Gaddafi Kannada Original: Uday Itagi English Translation: Uday Itagi

My Libya Diary in English Translation....

I translated my Libya Diary book into English about two years ago. Now, I am publishing it on my blog. In the context of the ongoing conflict between Iran, Israel, and the United States, if you read this, you may be able to understand the strategies of the United States and the kinds of issues caused by Israel in the world.Tomorrow onwards it will be published here. Please read it and share your opinion.

VIS School Annual Report

https://youtu.be/IzBd__U8EXg?si=bCHkW7ix6Shdi-pS

Father

ಅಪ್ಪ ಅಜ್ಜ ನೆಗೆದು ಬೀಳುವ ಮೊದಲೇ ಅವ್ವನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಇದ್ದ ಹೊಲ ಗದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೈ ಕೈ ಕೆಸರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಅವ್ವ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನು ಗಡದ್ದಾಗಿ ತಿಂದು ತೇಗಿ ಎಲ್ಲ ಭಾರವನ್ನು ಅವಳ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿ ತಾನು ಮಾತ್ರ ಇಸ್ಪೀಟಾಡುತ್ತ ಹೆಸರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮನೆ ಯಜಮಾನನಾದ. ದುಡಿಯಲು ಗೊತ್ತಿರದ ಷಂಡ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೆತ್ತು ಗಂಡಸೆನಿಸಿಕೊಂಡ. ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಸಾಕಲಾಗದೆ ಅವರಿವರ(ಬಂಧುಗಳ) ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ತಾನು ಮಾತ್ರ ತನ್ನದೇ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಹಚ್ಚಗೆ ತಿಂದು ಬೆಚ್ಚಗೆ ಮಲಗಿ ಅವ್ವನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೂ ನಮ್ಮಿಂದ ಕಸಿದುಕೊಂಡು ಅವಳನ್ನೂ ತನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತಿರಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಗುರಿಮಾಡಿದ. ಅಪ್ಪ ಏನೂ ಕಿಸಿಯದಿದ್ದರೂ ಅವ್ವನ ಮೇಲೆ ಸದಾ ಇವನ ರುದ್ರನರ್ತನ ಅವ್ವ ಇವನ ಆರ್ಭಟಕ್ಕೆ ಹೆದರಿ ಹಿಕ್ಕೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಒಳಗೊಳಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನುಂಗುತ್ತಾ ಬೇಯುತ್ತಾ ಹೊಲದಲ್ಲೂ ದುಡಿದು ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಮಾಡಿ ಸದಾ ಇವನ ಸೇವೆಗೆ ನಿಂತಳು. ಹೊತ್ಹೊತ್ತಿಗೆ ಚಾ ಕುಡಿದು ಬುಸ್ಸ್ ಬುಸ್ಸ್ ಎಂದು ಚುಟ್ಟಾ ಸೇದಿ ಗೊರಗೊರ ಕೆಮ್ಮಿ ಮೈಯೆಲ್ಲ ಗೂರಿ ಬಂದವರ ತರ ಪರಾ ಪರಾ ಕೆರೆದು ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಜಡ್ಡಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಸತ್ಹಾಂಗ ಮಾಡಿ ಒಮ್ಮಿಂದೊಮ್ಮೆಲೆ ಮೇಲೆದ್ದು ಗುಟುರು ಹಾಕುವ ಮುದಿ ಗೂಳಿ ಇವನು. ಅವರಿವರ ಹಂಗಿನರಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಕಷ್ಟಬಿದ್ದು ಓದಿ ಕೈಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಅರವತ್ತರ ಅರಳು ಮರಳೆಂಬಂತೆ ಅಥವಾ ಕೆಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಬುದ್ಧಿ ಬಂತೆಂಬಂತೆ ಹೊಲಕ್ಕೆ ದುಡಿಯಲು ಹೋಗಿ "ಹೀರೋ" ಆಗಲೆತ್ನಿಸಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಅಲ್ಲಿ ದುಡಿದಿದ್ದೆಷ್ಟೋ ಆ ಖರ್ಚು ಈ ಖರ್ಚೆಂದು ಮಕ್ಕಳ ಹತ್ತಿರ ಕಾಸು ಪೀಕುತ್ತ ಅsssಬ್ಬ ಎಂದು ಡೇಗು ಹೊಡೆದು ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈಯಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವದು ಮುಂದುವರಿದೇ ಇದೆ! ಇದೀಗ ಯಾರಾದರು "ಎಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳು?"ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಮೈ ಕುಣಿಸಿ ಎದೆಯುಬ್ಬಿಸಿ "ಇವರೇ" ಎಂದು ನಮ್ಮೆಡೆಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಾವೂ ಅಷ್ಟೇ ಯಾರಾದರು ನಮ್ಮನ್ನು "ಯಾರು ನೀವು?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ "ಮಲ್ಲೇಶಪ್ಪನ ಮಕ್ಕಳು" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ! ಇದೀಗ ಅಪ್ಪನೂ ಇಲ್ಲ ಅವನ ನೆನಪುಗಳಂತೂ ಮೊದಲೇ ಇಲ್ಲ! ಆದರೂ “ನಾವು ಮಲ್ಲೇಶಪ್ಪನ ಮಕ್ಕಳು” ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುವದು ಮುಂದುವರಿದೇ ಇದೆ. -ಉದಯ ಇಟಗಿ Father Even before grandfather passed away, He married our mother— Never once touching the soil of the fields, Never once dirtying his hands with toil. He gulped down hot rotis she made, Wiped his mouth, belched in ease, Laid every burden on her head, While he played cards in idle pride— A “head of the house” only in name. A man who never learned to work Yet fathered three children— And called himself a man. Unable even to raise the children he bore, He left them with relatives, While he lived comfortably in his own den, Eating well, sleeping warm, Snatching mother’s love from us too, And dragging her with him Into the cold of our neglect. Though father gave nothing, He would always unleash his wrath on mother. Terrified by his tantrums, She would silently swallow her pain, Boiling within. She toiled both in the fields and at home, Always at his service. Sipping tea on time, A hiss, a smoke, a hacking cough— His body riddled with blisters, He grumbled, groaned, collapsed in spells, Staged sickness to seek sympathy, Only to rise, Burp, And resume his lazy throne. We children grew up In the homes of others—relatives— Enduring hardship, studying hard, Making something of ourselves. And like a thorny bush flowering in its sixties, Or a sinner suddenly finding wisdom, He once tried to become a “hero” By working in the fields. Who knows how much he really worked— Yet always demanding money from us, For this and that expense, Letting out long sighs, Rubbing his stomach for sympathy— All that never changed. Now, if someone asks him, “Where are your children?” He puffs up proudly, Points at us and says, “These are mine.” And we, if asked, “Who are you?” Simply say, “We are Malleshappa’s children.” Now Father is no more. His memories? They never really were. And still we continue to be identified As “Malleshappa’s children.” Kannada Original: Uday Itagi English Translation: Uday Itagi

A Road's Lineage

ಒಂದು ರಸ್ತೆಯ ವಂಶಾವಳಿ! ಇಕ್ಕೆಲ: ನಿನ್ನೆಯ ಅನ್ನದ ಚೀಲ ಮತ್ತು ವಿಘಟನೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಕುನ್ನಿಯ ಬುರುಡೆ,ಬಾಲ! ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಕರಣಗಳು ಕಾರಣಕೊಟ್ಟು ಮಂಜೂರು ಮಾಡಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಉದ್ದರಸ್ತೆ, ಗಿಡ್ಡ ರಸ್ತೆ , ಕೆಲವು ಅಡ್ಡರಸ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ಫಲಕಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರವಾದ ಮುಖ್ಯರಸ್ತೆಯ ಮುಖಾ-ಅಮುಖ! ಮಹಾನಗರದ ನದಿ ಸಾಗರಗಳಲಿ ಮಹಡಿಗಳ ಹಡಗುಕಟ್ಟಿ ಒಂದೊಂದರಲಿ ನಮ್ಮತನವ ಬಾಡಿಗೆಬಿಟ್ಟು ಬೇವೂರು ಸೇರಿದೆವು ಸಾವಿಲ್ಲದ ಹುಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟು ಇದ್ದವರು ಇದ್ದಾರೆ ಇದ್ದಹಾಗೆ ಇರಲಿ ಬಿದ್ದವರ ನಕಾಶೆಯಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಗಿರಲಿ ಫುಟಪಾತಿನ ಕಡ್ಡಿಗೂ ಇಲ್ಲ ಜಾಗ ನಾವಾಗೆ ದಾರಿ ಬರೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಮೂಡಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಕದ್ದಿರುವ ಪೆನ್ನು! ಸತ್ತವರ ಸುಡುವ ಕಾಡಿಗೆ ದಾರಿಯಿದೆ ಬದುಕಿದವರ ಸಾಯಿಸಲು ದಾರಿ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ ಒಂದು ರಸ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದು ರಸ್ತೆ ಹಡೆಯಲು ಬಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲಿಸಲಾಗಿದೆ ಮೈಥುನದ ಸಾವು ಮತ್ತೆ ಚಳಿ ಎಲ್ಲಿವರೆಗೆ ಹಬ್ಬುವುದೋ ಈ ಕಬಂಧ ವಂಶಾವಳಿ! ಗಮ್ಯದ ಮಕ್ಕಳು ಸತ್ತ ದಿವಸ : ರಸ್ತೆಗಳೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲವೇನೊ ನನ್ನೂರಲ್ಲಿ ಗುಳೆ ಹೋಗದೆ ಸಾಯಬೋದು ಸಲೀಸಾಗಿ ಮುಂದೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲಿರುವ ಹೊಸಾ ರಸ್ತೆ! ~ ವೆಂಕಟೇಶ ಪಿ. ಮರಕಂದಿನ್ನಿ A Road’s Lineage On the diverge: Yesterday’s bag of rice And A crumbling skull and tail of a dog! In the name of development, With many reasons given, Was sanctioned A long road, a short road, a few bylanes, And for some signboards alone— A face-and-faceless main road! Into the rivers and seas of a metropolis, We built ships of storeys And in each we rented out Our sense of self And merged into an unknown crowd, Giving birth without dying Those who exist,will continue to exist— Let them be as they are But in the maps of those who fell, There isn’t even space for A twig on the footpath, To draw our own way forward— The pen that was stolen Refuses to respond! There’s a road to the forest Where the dead are cremated. And roads are laid To kill the living! To pit one road against another, We are taught— Children who have fallen— The death of lust, and the cold. How far will this grotesque lineage spread? The day the destination's children die: Perhaps there’ll be no roads left in my town. One could die gracefully without stumbling— And a new road Will be born ahead! Kannada Original: Venkatesh P. Marakandinni English Translation: Uday Itagi

ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಎಂದೂ ಭಯಪಡಬಾರದು

(ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ನೇಪಾಳಿ ಭಾಷೆಯ ಕವಿ ಮನೋಜ್ ಬೊಗಾಟಿಯವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ಮಾತುಕತೆ) 1. ಹಲೋ ಮಿಸ್ಟರ್ ಬೊಗಾಟಿ, ನಿಮ್ಮ ವ್ಯಯಕ್ತಿಕ ಮತ್ತು ವೃತ್ತಿಪರ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದರೂ ಹೇಳಬಲ್ಲಿರಾ? ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆ: ನಾನು ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳ ರಾಜ್ಯದ ಡಾರ್ಜಿಲಿಂಗ್ ಜಿಲ್ಲೆಯ ನೇಪಾಳಿ ಮಾತನಾಡುವ ಗೂರ್ಖಾ. ನಾನು ಜುಲೈ 16, 1979 ರಂದು ಡಾರ್ಜಿಲಿಂಗ್ನ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಮಲೇರಿಯಾ ಔಷಧವನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ಬಳಸುವ ಔಷಧೀಯ ಸಸ್ಯವಾದ ಸಿಂಚೋನಾವನ್ನು ಬೆಳೆಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಿರುದ್ಯೋಗಿ ಮತ್ತು ಕೆಳವರ್ಗದ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಕಾರಣ, ಆರ್ಥಿಕ ತೊಂದರೆಗಳಿದ್ದವು, ಹಾಗಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮಾಧ್ಯಮಿಕ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಉತ್ತೀರ್ಣನಾಗಿದ್ದೆ. ನನಗೆ ಮೂವರು ತಂಗಿಯರಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಕ್ಷಯರೋಗ ಇತ್ತು. ಅವರು ತೀರಿಕೊಂಡರು. ಹಾಗಾಗಿ ಸಂಸಾರ ನಡೆಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ, ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯವು ತುಂಬಾ ಸವಾಲಿನದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಜೀವನ ಮತ್ತು ಸಮಾಜವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಮಯ ಕಲಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ಮನೆ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಭೂತಾನ್ ಗಡಿಯಲ್ಲಿದೆ. 1990 ರಲ್ಲಿ, ನೇಪಾಳಿ ಮಾತನಾಡುವವರನ್ನು ಭೂತಾನ್ನಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲಾಯಿತು. ನಾನು 1996 ರಲ್ಲಿ ಈ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಕವನವನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಂದ ನನ್ನ ಕವನದ ಬರವಣಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ವೃತ್ತಿಪರ ಹಿನ್ನೆಲೆ: ನಾನು ಡಾರ್ಜಿಲಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ಪತ್ರಕರ್ತನಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ನೇಪಾಳಿ ಭಾಷೆಯ ಅನೇಕ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ಈಗಲೂ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ, ನಾನು ಸಾಮಾಜಿಕ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಡಿಜಿಟಲ್ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. 2017 ರಿಂದ, ನಾನು ಖಬರ್ ಮ್ಯಾಗಜೀನ್ ಎಂಬ ಮಾಧ್ಯಮ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆ ಮುಂದುವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಆರು ಕವನ ಸಂಕಲನಗಳನ್ನು, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಥಾ ಸಂಕಲನವನ್ನು, ಒಂದು ಪ್ರಬಂಧ ಸಂಕಲನವನ್ನು ಹೊರತಂದಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಸಹ ಅನುವಾದಿಸಿದ್ದೇನೆ. 2012 ರಲ್ಲಿ, "ಗೌಕ ರಂಗರು' (ಗಾಯಗಳ ಬಣ್ಣಗಳು.) ಎಂಬ ದೀರ್ಘ ಕವನವನ್ನು ಬರೆದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮಿ ಯುವ ಪುರಸ್ಕಾರವನ್ನು ಸಹ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ. ಅಲ್ಲಿಂದಾಚೆ ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆ ಮತ್ತು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವು ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. 2. ಕವಿ/ಲೇಖಕರಾಗಲು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸಿದ ಅಂಶಗಳು ಯಾವುವು? ನಾನು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ, ನಾನು ಹಲವಾರು ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ನಿಯತಕಾಲಿಕೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಓದಿದೆ ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಕವಿಗಳು ಮತ್ತು ಬರಹಗಾರರ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಓದಿದೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಓದುವಾಗ, ಕವಿಗಳು ಅಥವಾ ಬರಹಗಾರರು ತಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಬರವಣಿಗೆಯ ಮೂಲಕ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಬಹುದು ಎಂದು ನಾನು ಅರಿತುಕೊಂಡೆ. ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನಂತಹ-ಕೆಳವರ್ಗದವರು ವಾಸಿಸುವ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬಹುಶಃ ನಾನು ಬರೆದ ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಓದುಗರು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ನೋವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಮಾತಿನ ಮೂಲಕ ಕಲಾತ್ಮಕವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಅವರ ನೋವಿನ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆ ನನ್ನ ಸಮಾಜವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ. ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಕೆಳವರ್ಗದ ಸಮಾಜ ಮತ್ತು ಅದರ ನೋವು ನನ್ನನ್ನು ಬರಹಗಾರ ಮತ್ತು ಕವಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ. 3. ಮನೋಜ್ ಬೊಗಾಟಿಯವರೇ ನಿಮ್ಮ ಮೊದಲ ಸಾಹಿತ್ಯ ಓದುವಿಕೆ ಯಾವುದಾಗಿತ್ತು? ಶಾಲಾ ಪಠ್ಯಕ್ರಮದ ಹೊರತಾಗಿ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಸಿಗದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿನ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಓದಿ ಕವನ ಬರೆಯುವುದನ್ನು ಕಲಿತೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಎರಡು ನೇಪಾಳಿ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದವು. ಆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿತವಾಗಿದ್ದ ಕವನಗಳು, ಕಥೆಗಳನ್ನು ಓದಿಯೇ ಕವನ ಬರೆಯುವ ಯೋಚನೆ ಬಂದಿತು. ಅಕ್ಟೋಬರ್ 10, 1996 ರಂದು "ಆಜ್ ಭೋಲಿ" ಎಂಬ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ "ಸಪನ (ಕನಸು)" ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಕಥೆ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು, ಅದು ನನ್ನ ಮೊದಲ ಪ್ರಕಟಿತ ಕೃತಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿರುದ್ಯೋಗಿ ಮತ್ತು ಕೆಳವರ್ಗದ ನೋವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ಅಕ್ಟೋಬರ್ 16, 1996 ರಂದು ನನ್ನ ಮೊದಲ ಕವನ 'ಘರ್ ಫರ್ಕನಲೈ' (ಮನೆಗೆ ಮರಳಲು) ಕವನ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು. 4. ಬರವಣಿಗೆಯು ನಿಮಗೆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆಯೋ? ಅಥವಾ ದಣಿವನ್ನೋ? ಕಾವ್ಯ ಮನುಷ್ಯರ ಕಲಾತ್ಮಕ ಭಾಷೆ. ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ಜನರು ಈ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಕೃತಿ ಕೂಡ ಕಾವ್ಯದ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕಾವ್ಯವು ಮನುಷ್ಯರು ಇನ್ನೂ ಸಂವೇದನಾಶೀಲರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಹಾಗೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದಾರೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಪುರಾವೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಕವನ ಬರೆಯಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಸಮಯ ಕಳೆಯಲು ಅಥವಾ ಸ್ವಯಂ ಖುಷಿಗಾಗಿ ಏನನ್ನೂ ಬರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನೊಬ್ಬ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಬರಹಗಾರ. ಕವಿತೆ, ಕಥೆ, ಪ್ರಬಂಧ ಅಥವಾ ಲೇಖನವೇ ಆಗಿರಲಿ, ನನ್ನ ಆಂತರಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆಯು ನನ್ನನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ಉದ್ದೇಶವಿದೆ. ನಾನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಬರವಣಿಗೆ ನನಗೆ ಚೈತನ್ಯ ನೀಡುತ್ತದೆ, ಆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಓದುಗರೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಅರಿವಿನಿಂದ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಬರವಣಿಗೆಯು ನಿಜವಾದ ಬರಹಗಾರನನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಆಯಾಸಗೊಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. 5. ಬೊಗಾಟಿಯವರೇ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಕಾರ ಕಾವ್ಯ ಎಂದರೇನು? ನೀವು ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತೀರಿ? ಕಾವ್ಯವು ಮಾನವನ ಅವ್ಯಕ್ತ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಭಾಷೆಯಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕವನವನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಬದುಕು ಮತ್ತು ಸಮಾಜವನ್ನು ನೋಡುವ ಹಲವು ಆಯಾಮಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಕಾವ್ಯವು ಪ್ರಬುದ್ಧನಾಗಲು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾವ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಾಗುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಕವಿತೆ ನಿಮ್ಮ ಮುಖ ಕಾಣುವ ಕನ್ನಡಿಯಿದ್ದಂತೆ. ಅಲ್ಲಿ ಬರೀ ನಿಮ್ಮ ಮುಖವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೊಂದಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮುಖದ ಒಟ್ಟು ಸೌಂದರ್ಯವೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾವ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬದುಕಿಗೆ ಲಯವಿಲ್ಲ. ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಲಯವಿಲ್ಲ. ಕಾವ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮನುಷ್ಯರ ಇರುವಿಕೆಯ ಅನುಭವವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾವ್ಯವು ಜೀವನದ ಶಿಸ್ತು ಇದ್ದಂತೆ. ಕೆಲವರು ಅದನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅದನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸದೇ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಬಲ್ಲವರು ಕವಿಗಳು ಆಗಿರಬಹುದು, ಆಗದವರು ಓದುಗರು ಆಗಿರಬಹುದು. 6. ನಿಮ್ಮ ಕವಿತೆಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಚಾವಟಿಯೇಟಿನಷ್ಟೇ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗಿರುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ನೀವು ಯಾರಿಗೂ ಭಯಪಡುವುದಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ನಿಮ್ಮ ಕವಿತೆಗಳ ಮೂಲಕ ನೀವು ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಎದುರುಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲಿರಿ. ನೀವು ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತೀರಿ? ಕಾವ್ಯ ಸದಾ ಮನುಷ್ಯರ ವಕ್ತಾರನಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ನೀವು ನಿಜವಾದ ಕವಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಸಮಾಜದ ಅನೇಕ ವೈರುಧ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಓರೆಕೋರೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಹಿಂಜರಿಯುವದಿಲ್ಲ. ಆ ವೈರುಧ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಮುನ್ನ ನಿಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಲಾರಿರಿ. ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಎಂದೂ ಭಯಪಡಬಾರದು. ಭಯಭೀತ ಕವಿ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಭಯಭೀತರಾಗಲು ಕಲಿಸುತ್ತಾನೆ ಹಾಗೂ ನಿಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಸಮಾಜದೊಂದಿಗೆ ರಾಜಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮನುಷ್ಯರಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಾನರು, ಆದರೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಜನರನ್ನು ವರ್ಗಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸಣ್ಣ ವರ್ಗಗಳನ್ನು ದೊಡ್ಡ ವರ್ಗಗಳು ಆಳುತ್ತವೆ. ಅಧಿಕಾರವು ಜನರನ್ನು ವರ್ಗೀಕರಿಸುವ ಸಮಾಜವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಕಾವ್ಯವು ಈ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಾನರು ಎಂದು ಕಾವ್ಯ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಕಾವ್ಯವು ಮೊದಲು ಜನರನ್ನು ವರ್ಗೀಕರಿಸುವ ಅಭ್ಯಾಸದ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುತ್ತದೆ. ನಾನೂ ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡುತ್ತೇನೆ. ಯೋಧರ ಭಾಷೆಯು ಬರೀ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಭಾಷೆಯಷ್ಟೇ ಆಗಿರದೆ ಅದು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಭಾಷೆಯೂ ಆಗಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೇ ನನ್ನದು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಧ್ವನಿ ಮತ್ತು ಆ ಧ್ವನಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಬದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಕಾವ್ಯವನ್ನು ಬದುಕಿನ ಶಿಸ್ತಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ನಂತರ, ನಾನು ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೂ, ಅದು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಕವನ ಬರೆಯುವುದಾಗಿರಲಿ, ಆ ಶಿಸ್ತು ನನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಬೇರುಗಳಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾವ್ಯವು ಈ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. 7. ಕವಿಯಾಗಿ ನೀವು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಅತ್ಯಂತ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಟೀಕೆ ಯಾವುದು ಹಾಗೂ ಇದುವರೆಗೆ ನೀವು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಯಾವುದು? ನನ್ನ ಟೀಕಾಕಾರರು ನಾನು ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಚುಚ್ಚುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ರಾಜಕೀಯದ ಹೊರತಾಗಿ ಇತರ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಬರೆಯಬಹುದು ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ, ನಾನು ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಹೇಳುವಂತೆ ನಾನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಭಾಷೆಗೆ ಕಲಾತ್ಮಕ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ನೀಡುವಲ್ಲಿ ಪರಿಣತಿ ಹೊಂದಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಹೊಗಳಿಕೆಗಿಂತ ಟೀಕೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಗೌರವಿಸುತ್ತೇನೆ. 8. ನಿಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧ ಹದಿನೇಳು ಪ್ರಕರಣಗಳು ದಾಖಲಾಗಿವೆ ಎಂದು ವರದಿಯಾಗಿದೆ. ಈ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಆರೋಪವಿದೆ? ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳ ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಡಾರ್ಜಿಲಿಂಗ್ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಆಡಳಿತ ನನ್ನ ವಿರುದ್ಧ 17-ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿದೆ. ತೀಸ್ತಾ ನದಿಗೆ ಹಲವಾರು ಅಣೆಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿದೆ. ಆ ಆಣೆಕಟ್ಟು ನದಿಯನ್ನು ನದಿಯಾಗದಂತೆ ತಡೆದಿದೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಶೋಷಣೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಈ ಮಧ್ಯೆ, ಅಣೆಕಟ್ಟು ಒಡೆದು, ತೀಸ್ತಾ ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ನಮ್ಮ ಜನರ ಮನೆಗಳನ್ನು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಿತು. ಆದರೆ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಅವರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ವರದಿ ಮಾಡಲು ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ, ಸರ್ಕಾರದ ಅಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ಮತ್ತು ಷಡ್ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಸತ್ಯಗಳ ಸಮೇತ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿದಾಗ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಹಲ್ಲೆ ನಡೆಸಲಾಯಿತು. ಅದರ ನಂತರ ನನ್ನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಲು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಧಿಕಾರದ ಶೋಷಣೆ ಮತ್ತು ಷಡ್ಯಂತ್ರವನ್ನು ಜನರ ಮುಂದೆ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಬಾರದು ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಸಮಾಜದ ಒಳಿತಿಗೋಸ್ಕರ ನಾನು ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕಾವ್ಯ ಅಥವಾ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವದ ಮೂಲಕ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ರಾಜಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಲು ಪೊಲೀಸ್ ಕೇಸುಗಳನ್ನು ಹಾಕಲಾಗುತ್ತಿದೆ. 9. ಕಾವ್ಯವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇದು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯ? ಕಾವ್ಯದ ಮೂಲ ಧ್ವನಿ ಮಾರಾಟಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಪುಸ್ತಕಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ, ನೀವು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಓದುಗರನ್ನು ತಲುಪಲು ನಿಮಗೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಬೇಕು. ನಾನು ನನ್ನ ಕಾವ್ಯದ ಘನತೆಯನ್ನು ಮಾರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾನು ಕವನ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಒಬ್ಬ ಕವಿ ಕಾವ್ಯದ ಮೂಲಕ ಏನನ್ನಾದರೂ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದರ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಓದುಗನೂ ತೆರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. 10. ನಿಮ್ಮ ಕವಿತೆಗಳು ಸಮಾಜವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು ಎಂದು ನೀವು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರಾ? ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಹೇಗೆ? ಕಾವ್ಯವು ಸಮಾಜವನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಬದಲಾಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಈ ಸಮಾಜವು ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಬದುಕಲು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದೆಯೇ ಎಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾವ್ಯವು ಒಳ್ಳೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಸಮಾಜದ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಕ್ರಮೇಣ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು, ಸಮಾಜ ಎಂದರೇನು ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವಶ್ಯಕ ಮತ್ತು ಸಮಾಜವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾವ್ಯವು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುತ್ತದೆ. ನಂತರ, ಕ್ರಮೇಣ, ಕಾವ್ಯವು ಮಾನವರಿಗೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಸಮಾಜವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. 11. ನಿಮ್ಮನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ನೀವು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಇತರೆ ಯಾವ ಪ್ರಾಕಾರಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತೀರಿ? ಮತ್ತು ನೀವು ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಯಾವ ಯಾವ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೀರಿ? ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವನ್ನು ನೀವು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಬಹುದೇ? ನಾನು ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಕವಿ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಾವ್ಯದ ಮೂಲಕ ಹೇಳಬೇಕು ಎಂಬ ನಿಯಮವಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ನಾನು ಪ್ರಬಂಧಗಳನ್ನೂ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ, ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ "ಸಂಬೇಡಿ ಪ್ರಶ್ನೆ (ಸಂವೇದನಾಶೀಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು)” ಎಂಬ ಪ್ರಬಂಧ ಸಂಗ್ರಹವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ನಾನು ಗೂರ್ಖಾ ಸಮಾಜ, ರಾಜಕೀಯ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಕಲೆ ಮತ್ತು ಗೂರ್ಖಾ ಐಡೆಂಟಿಟಿ ಚಳುವಳಿಯನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಮೊದಲ ಕವನ ಸಂಕಲನ "ಬಿಂಬ ಗೋಷ್ಠಿ (ಪ್ರತಿಮೆಗಳ ಗೋಷ್ಠಿ)" ಯ ಮೂಲಕ ನಾನು ಸಮಯ ಮತ್ತು ಜೀವನದ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಎರಡನೇ ಕವನ ಸಂಕಲನ "ಗೌಕ ರಂಗಾರು (ಗಾಯಗಳ ಬಣ್ಣಗಳು)" ಮೂಲಕ, ನಾನು ಯುವ ಜನರ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಗೂರ್ಖಾಲ್ಯಾಂಡ್ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯದ ಚಳುವಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಮೂರನೆಯ ಪುಸ್ತಕ "ಪಾಸಿನ ಕೋ ಚಲ (ಬೆವರಿನ ಚರ್ಮ)" ದ ಮೂಲಕ ರೈತರ ಅಸ್ಮಿತೆ, ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ದೇಶದ ನಡುವಿನ ವೈರುಧ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಪುಸ್ತಕ "ಅಕ್ಂಖಾ ಬಹಿರಾ (ಕಣ್ಣಿನ ಹೊರಗೆ)". ಇದರಲ್ಲಿ ಜನರನ್ನು ಹೇಗೆ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ತಿಳಿಸಿದ್ದೇನೆ. "ಕಾಫೆರೆ ಅಮೇರಿಕಾ (ಹೇಡಿ ಅಮೆರಿಕಾ)” ಎಂಬ ಕವನ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕಾದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿ ಧೋರಣೆಯನ್ನು ಖಂಡಿಸುತ್ತಾ ಅದು ಹೇಗೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತುಳಿಯಲು ನೋಡುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವದನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಗೂರ್ಖಾಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ದೇಶ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಜನರು, ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ನಿಗಮಗಳು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ಮತ್ತು ಕ್ರಮಾನುಗತತೆ ಬಗ್ಗೆ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. "ಲೈಫ್: ಎ ಬಟರ್ಫ್ಲೈ" ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಕಥಾ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ, ಹಾರುವ ಜನರ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಯಾರು ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಎಂದು ನಾನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. 12. ನಿಮ್ಮ ಕವನ ಸಂಗ್ರಹದಿಂದ ಆಯ್ದ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಉದ್ದರಿಸಬಹುದೆ? ಅನೇಕ ನೆಚ್ಚಿನ ಸಾಲುಗಳಿವೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ: • "ಹಲ್ಲುಗಳು ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಮೊಳೆಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ, ಅವು ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಿವೆಯೇ? ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ಬಂಧಿಸಿಟ್ಟಿವೆಯೇ? ಗೊತ್ತಾಗುವದಿಲ್ಲ" • "ನಿಮ್ಮ ಅನ್ನದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲು ಸಿಕ್ಕರೆ ಕೋಪಗೊಳ್ಳಬೇಡಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಗಿಯುವವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇಂತಹವುಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ." • "ಇಲ್ಲಿ, ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟ ನಂತರ ಆಹಾರವನ್ನು ಬೇಯಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಇಲ್ಲಿ, ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಸುಟ್ಟ ನಂತರ ಸಾರನ್ನು ತಯಾರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ದಾರ್ಶನಿಕನ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಮಾತು ಪುಸ್ತಕದ ಬದಲಿಗೆ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ; ಕವಿಯ ಕಾಲಾತೀತ ಸಾಲೊಂದು ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಬದಲಿಗೆ ಚಮಚವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ಇದು ಶಾಲೆಯಲ್ಲ; ಇದು ಅಡುಗೆಮನೆ." ನಾನೇ ಇಷ್ಟಪಡುವ ಇಂತಹ ಹಲವು ಸಾಲುಗಳಿವೆ. 13. ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸದಿದ್ದರೆ ಯಾರಾದರೂ ಬರಹಗಾರರಾಗಬಹುದು ಎಂದು ನೀವು ಭಾವಿಸುತ್ತೀರಾ? ವಿವರಿಸಿ. ಒಮ್ಮೆ ಅರ್ನೆಸ್ಟ್ ಹೆಮಿಂಗ್ವೇ ಅವರನ್ನು ಕೇಳಲಾಯಿತು, "ನಾನು ನಿಮ್ಮಂತೆ ಬರಹಗಾರನಾಗಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ನನಗೆ ಕೆಲವು ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿ." ಹೆಮಿಂಗ್ವೇ ಉತ್ತರಿಸಿದರು, "ನಿಮಗೆ ನೋವುಗಳಿವೆಯೇ? ನೋವುಗಳಿಲ್ಲದವರು, ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಾರದವರು ಬರೆಯಲಾರರು. ಹೆಮಿಂಗ್ವೇ ಭಾವನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದವರು ಬರಹಗಾರರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈಗ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ "ನಕಲಿ ಸಂವೇದನಾಶೀಲ ಬರಹಗಾರರು" ಸೇರಿದಂತೆ ಅನೇಕ ಬರಹಗಾರರಿದ್ದಾರೆ. ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಕಲಿಸುವ ಶಾಲೆಗಳೂ ಇವೆ. ಆದರೆ ಅವರು ಬರಹಗಾರರಾಗುವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವರೆಗೂ ಯಾರೂ ಬರಹಗಾರರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಬರಹಗಾರ ಒಂದು ಕಣ್ಣು ಇದ್ದಂತೆ. ಯಾರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೆಟ್ಟವೋ ಅವರು ಏನನ್ನೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಏನನ್ನೂ ನೋಡದ ಬರಹಗಾರರು ಹೇಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ? ಅಂಥವರು ಸಮಾಜವನ್ನು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. 14. ನಿಮ್ಮ ಕಿರಿಯ ಉದಯೋನ್ಮುಖ ಕವಿಗಳಿಗೆ ಕೆಲವು ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವದಾದರೆ ಏನನ್ನು ನೀಡುತ್ತೀರಿ? ಕವನ ಬರೆಯುವುದು ಹವ್ಯಾಸವಲ್ಲ; ಇದು ಒಂದು ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಕಾವ್ಯವು ಒಂದು ಕಲೆ, ಕಲೆಯ ಉದ್ದೇಶವು ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ಇರಬೇಕು. ಯಾರಾದರೂ ಕವಿತೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅವರು ಮೊದಲು ನೂರು ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಓದಿರಬೇಕು. ಮೊದಮೊದಲು ಯಾರ ಕವನವನ್ನೂ ಓದದೆ ನಾನು ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಇತರರ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಓದಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ, ನಾನು ಗಟ್ಟಿ ಕವಿತೆ ಎಂದರೆನು ಅದನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿ ಹೇಗೆ ಬರೆಯಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮಗೆ ಏನನ್ನೂ ಕಲಿಸದ ಕವಿತೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಮುಟ್ಟದ ಕವಿತೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಹೊಸ ಕವಿಗಳು ಜಗತ್ತಿನ ಗಟ್ಟಿ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಓದಬೇಕು. ಹಿರಿಯ ಕವಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕು, ಕಾವ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಬೇಕು. 15. ನಿಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕ ವಿಮರ್ಶೆಗಳನ್ನು ನೀವು ಓದುತ್ತೀರಾ? ಕೆಟ್ಟ ಅಥವಾ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ನೀವು ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸುತ್ತೀರಿ? ಹೌದು, ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕ ವಿಮರ್ಶೆಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತೇನೆ. ಉತ್ತಮ ವಿಮರ್ಶೆಗಳು ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಕೆಟ್ಟ ವಿಮರ್ಶೆಗಳು ಬರಹಗಾರನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಹುದು. ಕೆಲಸವು ಪ್ರಬಲವಾಗಿದ್ದು ಅದಕ್ಕೆ ವಿಮರ್ಶೆಯೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅದು ಕೆಲಸವನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಹುದು. ವಿಮರ್ಶೆಯು ಪ್ರಬಲವಾಗಿದ್ದು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕೃತಿಯು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬರುಬರುತ್ತಾ ಆ ಬರಹಗಾರ ಸತ್ವವಿಲ್ಲದೆ ಸತ್ತೇ ಹೋಗಬಹುದು. ವಿಮರ್ಶೆ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಬರೆಯಲು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ನಾನು ಇತರರ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಬರಹಗಾರರು ಕೇವಲ ಹೊಗಳಿಕೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಟೀಕೆಗಳನ್ನು ಸಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹೊಗಳಿಕೆ ಸಾಯಿಸುತ್ತದೆ, ಟೀಕೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬದುಕಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ. ಪ್ರಶಂಸೆ ತುಂಬಿದ ವಿಮರ್ಶೆಗಳು ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. 16. ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಯಶಸ್ಸು ನಿಮಗೆ ಹೇಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ? ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರ ಓದುಗರಿಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡಿದಾಗ, ಅವರನ್ನು ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ಅವರಿಗೆ ಏನನ್ನಾದರು ಕಲಿಸಿದಾಗ, ಅವರು ಪ್ರಬುದ್ಧರಾಗಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವನೊಬ್ಬ ಯಶಸ್ವಿ ಬರಹಗಾರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಯಶಸ್ವಿ ಬರಹಗಾರರು ಅಹಂಕಾರಿಯಾಗುವುದನ್ನು ನಾನು ಗಮನಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಕಡಿಮೆ ಯಶಸ್ಸಿನ ಬರಹಗಾರರ ಕಡೆಗೆ ಅವರ ನಡವಳಿಕೆಯು ಉತ್ತಮವಾಗಿಲ್ಲ. ಶ್ರೇಣಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಯಶಸ್ವಿ ಬರಹಗಾರರನ್ನು ನಾನು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಬಡವರು, ಶ್ರೀಮಂತರು, ದೊಡ್ಡವರು, ಚಿಕ್ಕವರು ಎಂಬ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಓದುತ್ತಾರೆ. ಆ ಕೃತಿಗಳ ಬರಹಗಾರರು ಅವರ ನಡವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಜನರನ್ನು ವರ್ಗೀಕರಿಸಿದರೆ, ಅವರು ನನಗೆ ಯಶಸ್ವಿ ಬರಹಗಾರರು ಎನಿಸುವದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಯಶಸ್ವಿ ಬರಹಗಾರನಾಗಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ; ನಾನು ಬರೆಯಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ, ಮತ್ತು ಬರೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ. 17. ನೀವು ನೇಪಾಳದ ಗೂರ್ಖಾ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು, ಆದರೆ ಪ್ರಸ್ತುತ ಭಾರತದ ಡಾರ್ಜಿಲಿಂಗ್ನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಮೂಲದ ಸ್ಥಳದೊಂದಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಗುರುತನ್ನು ಸಮನ್ವಯಗೊಳಿಸುವ ಸವಾಲನ್ನು ನೀವು ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸುತ್ತೀರಿ? ಈ ಹೋರಾಟವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ಅನ್ವೇಷಿಸಿದ್ದೀರಾ? ನಾನು ನೇಪಾಳಿ-ಮಾತನಾಡುವ ಕವಿ, ಭಾರತದ ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದ ಗುಡ್ಡಗಾಡು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಡಾರ್ಜಿಲಿಂಗ್ನ ನಿವಾಸಿ. ನಾನು ನೇಪಾಳಿ-ಮಾತನಾಡುವ ಗೂರ್ಖಾ ಕವಿ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿದಾಗ, ನಾನು ನೇಪಾಳದ ಕವಿ ಎಂದು ಹಲವರು ಊಹಿಸುತ್ತಾರೆ. (ನಗುತ್ತಾ...) ನೀವೂ ಆ ಊಹೆ ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ. ಇದು ನಿಮ್ಮ ತಪ್ಪು ಅಲ್ಲ. ನಾನು ಗೂರ್ಖಾ; ನೇಪಾಳಿ ನನ್ನ ಮಾತೃಭಾಷೆ. ನಾನು ಭಾರತದ ಪ್ರಜೆ. ನೇಪಾಳ ಅಲ್ಲ. ಭಾರತ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ದೇಶ, ನೇಪಾಳ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ದೇಶ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ವಿವಿಧ ಭಾಷಿಕ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ, ನೇಪಾಳಿ ಮಾತನಾಡುವ ಗೂರ್ಖಾ. ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಗೂರ್ಖಾಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಗೂರ್ಖಾಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಥಮಿಕವಾಗಿ ಯೋಧರು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಗುರುತು ಬ್ರಿಟಿಷರು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಯ ಚಿಂತನೆಯ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗಿದೆ. ಅವರು ನಮಗೆ ''ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ' ಎಂದು ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿದರು, ನಾವು 'ಬಂದೂಕುಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಖುಕುರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಯುದ್ಧಗಳಿಗೆ ತಳ್ಳಿದರು. ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಸೌಮ್ಯವಾಗಿದ್ದರು, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಬಂದ ಆದೇಶಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರು. ಸ್ಯಾಮ್ ಬಹದ್ದೂರ್ ಎಂದೂ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಫೀಲ್ಡ್ ಮಾರ್ಷಲ್ ಮಾಣೆಕ್ಷಾ ಅವರು ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದ್ದರು: 'ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸಾಯುವ ಭಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅವನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಅಥವಾ ಅವನು ಗೂರ್ಖಾ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ, ನಿಮ್ಮಂತೆಯೇ ಗೂರ್ಖಾಗಳಿಗೂ ಭಯವಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಗೂರ್ಖಾಗಳು ತಮ್ಮ ಶೌರ್ಯ, ಈ ದೇಶದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಅದರ ಗಡಿಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ತಮ್ಮ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.ಆದರೆ, ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಆ ದೇಶದಲ್ಲಿಯೇ ಗೂರ್ಖಾಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಗುರುತು ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿಯಲ್ಲಿ ಗೂರ್ಖಾಗಳಿಗೆ ಸ್ಥಾನವಿಲ್ಲ. ಸುಮಾರು 15 ಮಿಲಿಯನ್ ಗೂರ್ಖಾಗಳು ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ಅವರ ಗುರುತು ಏನು ಎಂದು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಸಹ ಗೂರ್ಖಾಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ತಯಾರಾದ 'ಗೂರ್ಖಾ' ಎಂಬ ಚಲನಚಿತ್ರವೂ ಗೂರ್ಖಾಗಳನ್ನು ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಕರೆಂದು ಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಕರೆಂದು ಹೆಸರಾದವರು ತಾವೇ ಅಭದ್ರವಾಗಿರುವುದು ಅಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ. ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದ ನಾಗರಿಕರು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶವನ್ನು ವಿದೇಶಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವಂತೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ನೆರೆಯ ನೇಪಾಳವನ್ನು ವಿದೇಶಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತೇವೆ. ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳ ಮತ್ತು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ ಎರಡೂ ಬಂಗಾಳಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದ ನಾಗರಿಕರು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶಿಗಳಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ, ನಾವು ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ನೇಪಾಳಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ನೇಪಾಳದಲ್ಲಿ ನೇಪಾಳಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಾವು ನೇಪಾಳದ ಪ್ರಜೆಗಳಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಒಕ್ಕೂಟ ದೇಶದಲ್ಲಿ, ನಾವು, ಗೂರ್ಖಾಗಳು ಸಹ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಗುರುತನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕು. ಈ ಬೇಡಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ 1980 ರ ದಶಕದಿಂದಲೂ ನಾವು ಗೂರ್ಖಾಲ್ಯಾಂಡ್ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಇಂದಿಗೂ ನಮಗೆ ನ್ಯಾಯ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ನೇಪಾಳಿ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮುಖ್ಯ ಧ್ವನಿಯು ಗುರುತಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದಿಗೆ ತೀವ್ರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ನನ್ನ ಕವಿತೆಗಳ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯವು ಗೂರ್ಖಾ ಗುರುತಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ. 1815 ರ ಮೊದಲು, ನಾವು ನೇಪಾಳದ ಪ್ರಜೆಗಳಾಗಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೆ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಭಾರತವು ನೇಪಾಳದಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭೂಪ್ರದೇಶವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು. ಇತಿಹಾಸದ ಪ್ರಕಾರ, ಶಿಮ್ಲಾ, ಮಸ್ಸೂರಿ, ನೈನಿತಾಲ್, ಅಲ್ಮೋರಾ, ರಾನಿಖೇತ್, ಡೆಹ್ರಾಡೂನ್, ಸಿಕ್ಕಿಂ, ಡಾರ್ಜಿಲಿಂಗ್, ಜಲ್ಪೈಗುರಿ ಮತ್ತು ಬಿಹಾರದ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳು, ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ನಮ್ಮಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ. ಅಂದಿನಿಂದ ನಾವು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇವೆ. ದೇಶವು ಸ್ವತಂತ್ರವಾದ ನಂತರ, ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ನೀಡಲಾಯಿತು, ಆದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ 'ಅಬ್ಸಾರ್ಬ್ಡ್ ಏರಿಯಾಸ್ ಆಕ್ಟ್-1954' ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಇರಿಸಲಾಯಿತು. ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಸಮಾಜವು ಬಂಗಾಳಿ ಮೂಲದೊಂದಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ. ಹಿಂದೆ ನಮ್ಮ ದೊರೆಗಳು ಬ್ರಿಟಿಷರು, ಈಗ ಅದು ಬಂಗಾಳ. ಆಡಳಿತಗಾರರು ಬದಲಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ನಾವು ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಜನರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ನೀಡಿಲ್ಲ. ಡಿಎಂ ಬಂಗಾಳದಿಂದ ಬರುತ್ತಾರೆ, ಎಸ್ಪಿ, ವೈದ್ಯರು, ಎಲ್ಲರೂ ಬಂಗಾಳದಿಂದ ಬಂದವರು. ನಾವು ಅವರ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ನಾವು ನಮ್ಮವರೇ ಆಳಬೇಕು ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಸರ್ಕಾರಗಳು ನಮ್ಮ ಮಾತು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಕವಿತೆಗಳು ಭಾಷಾ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ, ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತದ ಪ್ರಾಬಲ್ಯದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿವೆ. ನಿಮ್ಮ ಭಾಷೆ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವಾಗ, ಅದು ಸಭ್ಯವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಸಮಾಜವು ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವಾಗ, ಅದು ಸಭ್ಯವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಉದ್ರೇಕಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿಯೇ ನನ್ನ ಕವಿತೆಗಳ ಸ್ವರೂಪ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಮತ್ತು ಉದ್ರೇಕಕಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಗೂರ್ಖಾಲ್ಯಾಂಡ್ಗಾಗಿ ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ಚಳುವಳಿಗಳು ನಡೆದವು. ಆದರೆ ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರಗಳು ನಮ್ಮ ಅನೇಕ ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರ ಮೇಲೆ ಗುಂಡು ಹಾರಿಸಿ ಚಳವಳಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಿದವು. ನಮ್ಮ ಕವಿತೆಗಳು ಈ ಅಧಿಕಾರದ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತವೆ. ದೇಶದಲ್ಲಿ ಗೂರ್ಖಾಗಳ ಗುರುತನ್ನು ಖಾತ್ರಿಪಡಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಬಯಕೆ. 18. ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ. ಈಗ ನೇಪಾಳದಲ್ಲಿ ನೇಪಾಳಿಗರ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಗೂರ್ಖಾ ಸಮುದಾಯದವರ ಒಟ್ಟಾರೆ ಜೀವನ ಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿದೆ? ಬ್ರಿಟಿಷರು 18ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಡಾರ್ಜಿಲಿಂಗ್ಗೆ ಬಂದರು. ಅವರು ಬರುವ ಮೊದಲು ಸ್ಥಳೀಯರು ವ್ಯವಸಾಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬ್ರಿಟಿಷರು ಬಂದ ನಂತರ ಅವರು ಚಹಾ ಕೃಷಿಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ನಂತರ ಸ್ಥಳೀಯರು ಕಾರ್ಮಿಕರಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಂಡರು. 200ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರಾಗಿದ್ದರೂ ಸ್ಥಳೀಯರು ಇಂದಿಗೂ ಬಡವರೇ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರ ದಿನದ ಕೂಲಿ 250 ರೂ. ಕನಿಷ್ಠ ಕೂಲಿಯೂ ಜಾರಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಒಂದು ಕಿಲೋಗ್ರಾಂ ಚಹಾದ ಬೆಲೆ 50,000 ರೂಪಾಯಿಗಳು. ಇದು ಕಾರ್ಮಿಕರ ಶೋಷಣೆಯ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಚಹಾವು ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದ ಮುಖ್ಯ ಆದಾಯದ 30-ಪ್ರತಿಶತವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಡಾರ್ಜಿಲಿಂಗ್ನ ಆರ್ಥಿಕತೆಯು ಚಹಾ, ಮರ ಮತ್ತು ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮದಿಂದ ಸುಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ. ಗೂರ್ಖಾಲ್ಯಾಂಡ್ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ರಾಜ್ಯ ರಚನೆಯಾದರೆ ಈ ರಾಜ್ಯ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೀಮಂತ ರಾಜ್ಯವಾಗಲಿದೆ. ಆದರೆ ಡಾರ್ಜಿಲಿಂಗ್ ಗಡಿ ಪ್ರದೇಶವಾಗಿದ್ದು, ಚೀನಾ, ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ, ಭೂತಾನ್ ಮತ್ತು ನೇಪಾಳ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಗಡಿ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಅಶಾಂತಿ ಉಂಟಾಗುವುದು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಚಲನವಲನಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಲಾಗಿದೆ. ಗೂರ್ಖಾಗಳನ್ನು ಆರ್ಥಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿದರೆ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಅಸ್ಮಿತೆಗಾಗಿ ಹೋರಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಆರ್ಥಿಕ ಶೋಷಣೆ ಹೇರಳವಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದ ವಿದ್ಯಾವಂತ ಯುವಕರು ವಲಸಿಗರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳ ಸರ್ಕಾರವು ಕೇವಲ ಆರ್ಥಿಕ ಶೋಷಣೆಯನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಭಾಷಾ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಶೋಷಣೆಯನ್ನೂ ನಡೆಸುತ್ತಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಗೂರ್ಖಾಗಳ ಜೀವನಮಟ್ಟ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿದೆ. ನನಗೆ ಈಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ನಿಮ್ಮ ಕವನಗಳು ಯಾಕೆ ಸದಾ ಆರ್ಭಟಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ ಹಾಗೂ ಬೆಂಕಿಕೆಂಡಗಳನ್ನೇ ಉಗುಳಿತ್ತಿರುತ್ತವೆ ಎಂದು. ಬೊಗಾಟಿಯವರೇ, ಇಷ್ಟೊತ್ತು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದು ತುಂಬಾ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿತು. ನಿಮ್ಮ ಕನಸುಗಳು ಆಶೋತ್ತರಗಳೆಲ್ಲವೂ ಈಡೇರಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸುತ್ತೇನೆ. ನಮಸ್ಕಾರ. ***

One should not be afraid to speak in favour of humanity (A conversation with renowned revolutionary Nepali language poet Mr. Manoj Bogati)

1. Hello, Mr Bogati. can you tell me something about your childhood and both personal and professional backgrounds? Personal Background: I am a Nepali-speaking Gorkha from the Darjeeling district of West Bengal state. I was born on July 16, 1979, in a small village in Darjeeling where cinchona, a medicinal plant used to make malaria medicine, is cultivated. Due to being born into an unemployed and lower-class family, there were financial difficulties, so I couldn't get much education. I only passed secondary school. I have three younger sisters. My father had tuberculosis. He passed away. So, the responsibility of running the household fell on me. Therefore, my childhood was very challenging. Time taught me to understand life and society. My house is on the border of India and Bhutan. In 1990, Nepali speakers were expelled from Bhutan. I wrote my first poem about this in 1996, and that's where my poetry writing began. Professional Background: I work as a journalist in Darjeeling. I have worked and am still working in many Nepali daily newspapers in the Nepali language. Currently, I run my own digital media on social platforms. Since 2017, I have been operating a media house called Khabar Magazine. My writing continues alongside. I have published six poetry collections, a short story collection, an essay collection, and translated a novel. In 2012, I received the Sahitya Akademi Yuva Puraskar for my long poem "Ghauka rangharu (Wounds' Colors.) Writing and journalism go hand in hand. 2. What are the factors that influenced you to become a poet/writer? Since I gained knowledge about literature, I searched and read various literary magazines and read the works of many poets and writers. While reading them, I realized that poets or writers can express their thoughts through writing. From the beginning, I have been writing about myself and society. I was conveying my experiences to the society where people like me—the lower class—live. Perhaps my readers found their own pain in the poems I wrote. Not everyone can express themselves artistically through words, so I wrote in the language of their pain. This is how my writing reflected my society. The lower-class society and its pain, which I experienced, made me a writer and poet. 3. What was your first literary reading, Mr. Bogati? I was born in a place where literary books other than school syllabi were not available. I learned to write poetry by reading poems in textbooks. At that time, two Nepali daily newspapers were published. I got the idea to write poetry by reading the poems and stories printed in those newspapers. On October 10, 1996, a story titled " Sapana (Dream) was published in the daily newspaper "Aaj Bholi." That was my first published work, in which I wrote about the pain of being unemployed and from a lower class. On October 16, 1996, my first poem, Ghar Farkanalai (To Return Home,) was published in the daily newspaper "Sagarmatha." That was my first published poem. 4. Does writing energize or exhaust you? Poetry is the artistic language of human beings. People all over the world understand this language. Nature also understands the language of poetry. Poetry gives proof of being alive, of being sentient, to humans, so I like to write poetry. I don't write anything for time-passing or self-indulgence. I'm a writer with a sense of responsibility. I only write when my inner consciousness urges me to, whether it's a poem, story, essay, or article. There's always a purpose to my writing. I write purposefully. Writing energizes me, and I write with the awareness that readers should also receive that energy. Writing never tires a true writer. 5. Mr. Bogati, what is poetry? How would you define it? Poetry is the language of the unexpressed consciousness of humans. When I read poetry, I find many dimensions of looking at life and society. Poetry teaches one to be enlightened. Poetry teaches one to be human. Poetry is a mirror where your face is seen. Not only the face is seen, but also the entire aesthetics that the face carries. If there is no poetry, there is no rhythm of life. There is no rhythm of the world. If there is no poetry, the presence of humans is not felt. Poetry is the discipline of life. It's just that some express and follow it, and some follow it without expressing it. Those who can express it may have become poets, and those who cannot may have become readers. 6. Your poems are always as impactful as a whip and you are unafraid and able to confront anyone through your poems. How do you manage it? Poetry is the spokesperson of humans. When you recognize the contradictions of society, if you are a poet, you first seek the safety of life amidst those contradictions. One should not be afraid to speak in favour of humans. A fearful poet teaches society to be fearful and teaches life and society to be compromising. Everyone is equal as humans, but in society, people are divided into classes. The smaller classes have to be governed by the larger classes. Power is a society that classifies people, but poetry does not accept this tradition. Poetry says everyone is equal. Therefore, poetry first fights against the practice of classifying people. I fight in the same way. The language of warriors is not as loving as that of lovers; it is revolutionary like that of warriors. That's why the voice of my poetry is a committed voice. After making poetry a discipline of living, whatever work I do, whether it is journalism or poetry writing, that discipline keeps me connected to my roots. Poetry manages all these things. 7. What has been the toughest criticism you have received as a poet? What has been the best compliment that you have ever received? My critics say I inject politics into everything. They say I could write about other things besides politics. To some extent, I accept that. My admirers say I'm skilled at giving an artistic voice to the language of ordinary people, and to some extent, I accept that too. But I respect criticism more than praise. 8. You are reportedly have eleven cases filed against yourself. What for are you charged with these cases? The West Bengal government and the Darjeeling regional administration have filed 17 cases against me. Numerous dams have been built on the Teesta River. The dam has prevented the river from being a river. Nature has been exploited. In the meantime, a dam broke, and it swept away the houses of our people living on the banks of the Teesta River, taking many people with it, but the governments did not provide them with any compensation. I continuously raised my voice about this. When I went to the field to report, exposing the government's insensitivity and intentions with facts, I was subjected to a deadly attack. After that, suo moto cases are being filed against me continuously to suppress my voice. They want me not to expose the exploitation and conspiracy of the power to the people, but whether it is poetry or journalism, I am doing both only for the society. I cannot compromise. That's why police cases are being filed to suppress my voice. 9. It is said that poetry can never be sold out. How far is it true in your case? The original voice of poetry is not for sale. As for books, you have to invest to publish a book, and you need a market to reach readers. I don't sell my poetic pride, but I sell poetry books. If a poet is giving something through poetry, then the reader must also pay its price. 10. Do you think that your poems can change the society? If so, how? Poetry does not change society immediately, but it gives a perspective to see things. It teaches one to understand whether this society is worthy of living as a human being. Poetry inspires the creation of good people and a good society. It gradually develops the level of consciousness. To change society, it is necessary to know what society is, and poetry helps to understand that society. It enlightens you. Then, gradually, poetry teaches to build a society suitable for humans. 11. What other forms of literature do you use to express yourself? And how nay books have you published so far? Can you mention a few of them? I am primarily a poet, but there is no rule that everything must be said through poetry. That's why I also write essays. Recently, one of my books, an essay collection called Sambedi prashna (Sensible Questions,) has been released. In this book, I have analyzed the Gorkha society, politics, education, art, and the Gorkha identity movement. My first poetry collection is "Bimba gosthi (Symbolic Discourse)" Through this, I have analyzed the relationship between time and life. My second poetry book is "Ghauka Rangharu (Wounds' Colors.)" Through this, I have connected the dreams of young people with the movement for a separate state of Gorkhaland. My third book is "Pasina Ko chala (Skin of Sweat.)" In this, I have reflected on the identity of farmers, the contradictions between soil and country. Another book is "Aknkha Bahira (Outside the Eyes.)" In this, I have contemplated how people are being made into machines. In the book "Kafere America," I have written poems about Gorkhas and the country, power and people, nature and corporations, common people and hierarchy. In the short story collection "Life: A Butterfly," I have considered who cuts the wings of people who fly and how. I write in the genre that I find easy to express myself. 12. What are your favourite lines from your collection of poetry? There are many favourite lines. For example: • "The teeth look like nails hammered in, are they guarding the tongue, or have they imprisoned it?" • "Don't get angry when a stone is found in your rice, such things happen to those who chew everything." • "Here, food is cooked after books are burned, here; lentils are cooked after pencils are burned. A strong sentence from a philosopher carries a plate instead of a book; a timeless line from a poet carries a spoon instead of a pencil. This isn't a school; it's a kitchen." There are many such lines that I myself love. 13. Do you think someone could be a writer if they do not feel emotions strongly? Explain Ernest Hemingway was asked, "I want to become a writer like you; give me some tips." Hemingway replied, "Do you have wounds?" Those who don't have wounds, who haven't experienced pain, cannot write. Hemingway was talking about emotions. Those who can't strongly feel those emotions can't become writers. There are many writers in the market now, including "fake conscious" writers. There are also schools that teach writing. But until they understand the purpose of being a writer, they can't become writers. A writer is an eye. Those whose eyes are bad can't see anything. Writers who can't see anything mislead society. 14. Share some advice for budding poets. What advice would you give to your younger ones? Writing poetry is not a hobby; it's a responsibility. Poetry is an art, and the purpose of art should be for life. If someone is writing a poem, they should have read a hundred poems. Initially, I didn't read anyone's poetry, but I wrote poems. But when I started reading others' poems, I learned about strong poetry. A poem that doesn't teach you anything, a poem that doesn't touch you, is not successful. That's why new poets should read the world's strong poems, talk to senior poets, read books about poetry. They can ask good poets for book and poem recommendations. 15. Do you read your book reviews? How do you deal with bad or good ones? I read my book reviews. Good reviews guide the writer. Bad reviews can kill the writer. If the work is strong and the review isn't, it can kill the work. If the review is strong and the work isn't, it energizes the writer to write strongly. I myself review other people's books. These days, most writers only want praise and don't tolerate criticism. My belief is that praise kills, criticism keeps you alive. I don't like praise-filled reviews. 16. What does literary success look like to you? A writer becomes successful when their work excites the reader. A writer becomes successful when their work makes the reader think, teaches them something. A writer becomes successful when their work helps the reader become more enlightened. But I've noticed that successful writers become arrogant. Their behavior towards less successful writers isn't good. I don't like successful writers who create hierarchies and show off their status. Works are read equally by everyone, rich and poor, big and small. If the writer of those works categorizes people in their behavior, then they're not successful writers to me. I don't want to be a successful writer; I just want to write. Keep writing 17. You belong to the Gorkha community in Nepal, but currently reside in Darjeeling, India. How do you deal with the challenge of reconciling your identity with your place of origin? Have you explored this struggle in your poetry? I am a Nepali-speaking poet, a resident of Darjeeling, a hilly district in West Bengal, India. When I'm identified as a Nepali-speaking Gorkha poet, many assume I'm a poet from Nepal. You also made that assumption. It's not your fault. I am a Gorkha; Nepali is my mother tongue. I am a citizen of India, not Nepal. India is a separate country, and Nepal is a separate country. I am one of the various linguistic communities residing in India, the Gorkhas who speak Nepali. I would like to tell you a little about the Gorkhas here. Gorkhas are primarily known as warriors. This identity is a product of the British and our country's mainstream thinking. They labeled us 'brave,' saying we 'fight with khukuris instead of guns,' and pushed us into wars. Our ancestors were simple, so they followed whatever orders came. Field Marshal Manekshaw, also known as Sam Bahadur, once said, 'If a person isn't afraid of dying, then either he's lying, or he's a Gorkha.' But, let me tell you that Gorkhas also feel fear, just like you do. Gorkhas have given their bravery, their blood, and their contribution to this country's freedom and the defense of its borders since ancient times. But, ironically, Gorkhas have no identity in that very country. There is no place for Gorkhas in our mainstream. About 15 million Gorkhas live in this country, but no one knows what their identity is. Our country's federal system has never addressed the Gorkhas. Even a film called 'Gorkha' made in South India portrays Gorkhas as brave and protectors. But the truth is that those who are known as protectors in this country are themselves insecure. We consider our neighboring country Nepal as foreign, just as citizens of West Bengal consider Bangladesh as foreign. Both West Bengal and Bangladesh speak Bengali, but citizens of West Bengal are not Bangladeshi. Similarly, we speak Nepali in West Bengal, and Nepali is also spoken in Nepal. But we are not citizens of Nepal. Therefore, in this federal country, we, the Gorkhas, should also have a separate identity. We have been demanding a separate state of Gorkhaland since the 1980s with this demand. But we have not received justice to this day. This is why the core voice of Nepali literature is linked to the question of identity. The main theme of my poems is related to the issue of Gorkha identity. Before 1815, we were citizens of Nepal, but British India took a large part of the territory from Nepal. According to history, Shimla, Mussoorie, Nainital, Almora, Ranikhet, Dehradun, Sikkim, Darjeeling, Jalpaiguri, and some parts of Bihar, all these areas were taken from us. Since then, we have been in India. After the country became independent, all territories were given a place in the constitution, but we were placed under the 'Absorbed Areas Act-1954' in West Bengal. Our language, culture, and society have no match with the Bengali origin. Previously, our rulers were the British, now it's Bengal. The rulers have changed, we have not changed. Our people are not given a place in any administrative body. The DM comes from Bengal, the SP, doctors, all come from Bengal. We are ruled by them. We want to be ruled by our own people, but the governments do not listen to us. This is why my poems have been expressing the psychology arising from linguistic dominance, cultural dominance, political dominance, and administrative dominance. When your language is marginalized, it is not polite, but rather aggressive. When your society is marginalized, it is not polite, but rather agitated. This is why the nature of my poems has become aggressive and agitated. There were two major movements for Gorkhaland, but the state and central governments fired on many of our protestors and suppressed the movement. Our poems resist this oppression of power. Our desire is that the identity of Gorkhas in the country should be ensured." 18. What is the overall state of living for Nepalis, and specifically the Gorkha community? The British came to Darjeeling in the 18th century. Before they came, the locals made a living by farming. After the British came, they started tea cultivation. Then the locals were transformed into laborers. Even though they have been laborers for more than 200 years, the locals are still poor. Currently, the daily wage of a laborer is 250 rupees. The minimum wage has not even been implemented. However, the price of one kilogram of tea is 500,000 rupees. This clearly shows the extent of labor exploitation. This tea contributes 30 percent of the main revenue of West Bengal. Darjeeling's economy is sustained by Tea, Timber, and Tourism. If a separate state of Gorkhaland is formed, this state will be the richest state. But Darjeeling is a border area, with China, Bangladesh, Bhutan, and Nepal nearby. Therefore, the government does not want unrest in the border area, so all our movements have been suppressed. The government knows that if the Gorkhas are kept in economic crisis, they cannot fight for their identity. Therefore, economic exploitation is abundant. As a result, educated youths are becoming migrants. The West Bengal government is not only carrying out economic exploitation, but also linguistic, cultural, and political exploitation. Therefore, the living standard of the Gorkhas is in crisis. (Interview conducted for the April 2025 issue of the magazine Akshara Sangatha.) ***

Who Will Listen?

ಕೇಳುವವರು ಯಾರು? ಸಾಗರವೇ ಮೇರೆ ಮೀರಿ ಧರೆಯೇ ಬಿರಿಯುತಿರುವಾಗ ತಾರೆಗಳ ಹಾಡು ಕೇಳುವವರು ಯಾರು? ಹರಿದ ಅರಿವೆ ಉಟ್ಟ ಹುಡುಗ ಇರುಳ ಚಳಿಗೆ ಹೊರಳುವಾಗ ಚಂದಿರನ ಹಾಡು ಕೇಳುವವರು ಯಾರು? ಜಾತಿ ಮತದ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಜಗವೇ ಹೊತ್ತು ಉರಿಯುವಾಗ ನೇಸರನ ಹಾಡು ಕೇಳುವವರು ಯಾರು ಹಸಿದವರ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕಂಬನಿಯು ಹರಿಯುವಾಗ ಕವಿ ಎದೆಯ ಹಾಡು ಕೇಳುವವರು ಯಾರು? -ಎಂ ಆರ್. ಕಮಲ Who Will Listen? When the ocean crosses its limits, When the earth begins to crack, Who will listen to the song of the stars? When a boy clad in ragged clothes, And trembles in the biting cold of the night, Who will listen to the song of the moon? When the world burns In the fire of caste and creed Who will listen to the song of the sun? When tears flow From the eyes of the hungry, Who will listen to the poet’s song? Kannada Original: M. R. Kamala English Translation: Uday Itagi

We construct

ಕಟ್ಟತೇವ ನಾವು ಕಟ್ಟತೇವ ನಾವು ಕಟ್ಟತೇವ ನಾವು ಕಟ್ಟೇ ಕಟ್ಟತೇವ ಒಡೆದ ಮನಸುಗಳ ಕಂಡ ಕನಸುಗಳ ಕಟ್ಟೇ ಕಟ್ಟತೇವ ನಾವು ಕನಸು ಕಟ್ಟತೇವ ನಾವು ಮನಸು ಕಟ್ಟತೇವ ಜಾತಿ ಇಲ್ಲದ ಭೀತಿ ಇಲ್ಲದ ಬಾಳ ಕಟ್ಟತೇವ ಕುಲವೆನ್ನದ ಮನುಕುಲವ ನಾವು ಕಟ್ಟುತೇವ ನಾವು ನಾಡ ಕಟ್ಟುತೇವ ಗೋಳಿಲ್ಲದ, ಗುಂಡಿಲ್ಲದ ನಾಡ ಕಟ್ಟುತೇವ ನೂರು ಮನಸಿನ ಕೋಟಿ ಕನಸಿನ ಹಾಡ ಕಟ್ಟುತೇವ ನಾವು ನಾಡ ಕಟ್ಟತೇವ ಕ್ರಾಂತಿ ಕೆಂಡದ ಕುಂಡ ಹೊತ್ತು ನಾವು ಮುಳ್ಳು ತುಳಿಯತೇವ ರಕ್ತಕಾಲಿನ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಹಾಡ ಬರೆಯತೇವ ನೆಲಕ ಹಾಡ ಬರೆಯತೇವ ದೇವರಿಲ್ಲದ, ದೈವವಿಲ್ಲದ ದಾರಿ ತುಳಿಯತೇವ ನಮ್ಮ ಮನಸಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಮನಸಿಗೆ ಸೇತು ಕಟ್ಟುತೇವ ನಾವು ಮಾತು ಕಟ್ಟುತೇವ ಕನ್ನಡ ಒರಿಜಿನಲ್: ಸತೀಶ್ ಕುಲಕರ್ಣಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಟ್ರಾನ್ಸ್ಲೇಷನ್: ಉದಯ ಇಟಗಿ We construct We construct, we construct, We continuously keep constructing. We build broken hearts, We build shattered dreams We continue to keep building A life free of social hierarchy, A life without fear, We construct A humanity beyond divisions, We construct a world, We construct a nation. A nation free of suffering, A land without weapons, We construct A chorus of countless hearts, A vision of innumerable souls We create We build a nation. Carrying the flames of revolution, Traversing through obstacles, We march onwards. With feet stained by blood, We compose songs On the very ground we walk on. Without deities, Without holy paths, We forge ahead. From our hearts to yours, We construct a bridge. We craft words. Kannada Original: Satish Kulkarni English Translation: Uday Itagi

How Did Gandhi Become a Mahatma?

ಗಾಂಧಿ ಮಹಾತ್ಮನಾಗಿದ್ದು ಹೇಗೆ? ನಿಮ್ಮ ಗಾಂಧಿ ನಮಗೂ ಗಾಂಧಿಯೇ! ನಿಮ್ಮ ಗಾಂಧಿ ನಮ್ಮ ಗಡಾಫಿ ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ! ಹಾಗೆಂದು ದೂರದ ಲಿಬಿಯಾದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲೇಜೊಂದರ ಡೀನ್ ಹೇಳಿದಾಗ ನನಗೆ ಒಳಗೊಳಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಮತ್ತು ಅಚ್ಚರಿ! "ಅದು ಹೇಗೆ?" ಎಂದು ನಾನು ಪಿಳಿ ಪಿಳಿ ಕಣ್ಣುಬಿಟ್ಟು ಕೇಳಿದ್ದೆ ಇಬ್ಬರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ವಿದೇಶಿಯರ ದಾಸ್ಯದಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಟ್ಟರು ನಿಜ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ದಕ್ಕಿಸಿಕೊಟ್ಟರು "ಎಲ್ಲಿಯ ಗಡಾಫಿ? ಎಲ್ಲಿಯ ಗಾಂಧಿ? ಸಾಕು ಸುಮ್ಮನಿರಿ, ಜನ ನಕ್ಕಾರು" ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ "ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಗಾಂಧಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಗಡಾಫಿ ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ! ಕೆಲವು ಒಳಸತ್ಯಗಳು ಜನರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವದಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ ಇಬ್ಬರನ್ನು ಅಪಾರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರೇ ಹೆಚ್ಚು! ಅದು ಹೇಗೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ಅಚಲ ನಿರ್ಧಾರ ಮತ್ತು ಅಹಿಂಸೆಯ ಮೂಲಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ದೊರಕಿಸಿಕೊಟ್ಟರು! ಎಂಥ ಹೋರಾಟಗಾರರು! ಎಂಥ ದೇಶಪ್ರೇಮಿಗಳು! ಇಬ್ಬರೂ ಬಡವರ ಉದ್ದಾರಕ್ಕಾಗಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ದುಡಿದರು ಎಂಥ ಸಂಘಟನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿದರು ದುರಂತವೇನೆಂದರೆ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಅವರನ್ನು ಬದುಕಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ ನಿಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನೀವು ಗಾಂಧಿಯನ್ನು ಕೊಂದಿರಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಾವು ಗಡಾಫಿಯನ್ನು ನಿರ್ದಯೆಯಿಂದ ಕೊಂದು ಹಾಕಿದೆವು ಎರಡೂ ಈ ಕಾಲದ ವ್ಯಂಗ್ಯಗಳೇ.... " ಗಾಂಧಿ ಗಡಿಗಡಿಯಾಚೆಯೂ ಮನೆಮಾತಾಗಿದ್ದ ! ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ಗಾಂಧಿ ಮಹಾತ್ಮನಾಗಿದ್ದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ ಅಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು! - ಉದಯ ಇಟಗಿ How Did Gandhi Become a Mahatma? Your Gandhi, Our Gandhi too! Your Gandhi and our Gaddafi are one and the same! When the dean of a college where I worked in distant Libya said this, I felt both pride and surprise within me! “How is that?” I asked, eyes wide with curiosity. “Both of them freed us from foreign rule, Gave us true independence.” "Where is Gaddafi, and where is Gandhi? Stop it! People will laugh," I said. "No, no! Your Gandhi and our Gaddafi are the same! Some inner truths remain unseen by people. Both have been misunderstood by many! See how they won independence— Through unwavering determination and non-violence! What great warriors! What patriots! How much they worked for the upliftment of the poor! What strong organizations they built! The tragedy is that We did not let them live. In our country, we killed Gandhi. In your country, you ruthlessly killed Gaddafi. Both are ironies of our times..." Gandhi had become a household name, Even beyond borders! For a long time, I had wondered how Gandhi became a Mahatma. There, I found my answer! Kannada Original: Uday Itagi English Translation: Uday Itagi

Amrapali

*Amrapali*

She was the only one Amrapali...

A seductive courtesan with a mesmerising walk...

So enchanting that 

Even the low mentalities of the world

Would envy in disgust

At her beauty...

If she had bewitched

The so called Purushottama,

Be it Rama,

Or Lakshmana,

She would have been branded a demon today.

Her beautiful breasts

Would have been cut by the sword's edge...

Her charming nose disfigured,

And her long locks cut off mercilessly...

But now...

She has bewitched,

And stood firm 

Not before a deity,

But before 

My Buddha

A true human being...

In the pages of history,

A courtesan

Chose to live as a monk by her own will,

And the true compassion of this Buddha's land

Is not not a mere sinister thing...

*Kannada Original: Manjula Hulikunte*

*English Translation: Uday Itagi*

*ಅಮ್ರಪಾಲಿ*

ಅವಳೊಬ್ಬಳಿದ್ದಳೆಲ್ಲಾ ಅಮ್ರಪಾಲಿ... 

ಮೋಹಕ ನಡೆಯ ವೇಶ್ಯೆ...!

ಜಗತ್ತಿನ ಸಣ್ಣತನದ 

ಕರುಳೊಮ್ಮೆ ಕಿವುಚಿ 

ಅಸೂಹ್ಯೆ ಪಡುವಷ್ಟು ಸೊಗಸುಗಾತಿ..!

ಅವಳು ...

ಪುರುಷೋತ್ತಮ (ಎನಿಸಿಕೊಂಡ) 

ಶ್ರೀರಾಮನನ್ನೋ 

ಲಕ್ಷ್ಮಣನನ್ನೋ ಮೋಹಿಸಿದ್ದರೆ 

ಇಂದು ರಾಕ್ಷಸಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು

ಅವಳ ಸುಂದರ ಮೊಲೆ 

ಕತ್ತಿಯ ಮೊನಚಿನಲ್ಲಿ ತುಂಡಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು...

ಮೋಹಕ ಮೂಗು ಮೊಂಡಾಗಿ 

ನೀಳಕೇಶರಾಶಿಗೂ ಕತ್ತರಿ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತಿತ್ತು..

ಸದ್ಯ....

ಅವಳು ಮೋಹಿಸಿದ್ದು, 

ಟೊಂಕಕಟ್ಟಿ ನಿಂತಿದ್ದು

ಅಪ್ಪಟ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿದ್ದ

ನನ್ನ ಬುದ್ಧನೆದುರು...

ಚರಿತ್ರೆಯ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಸೂಳೆಯೊಬ್ಬಳು 

ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗಿ ತನ್ನಿಷ್ಟದಂತೆ ಬದುಕಿದ್ದು, 

ಈ ಬುದ್ಧಭೂಮಿಯ 

ನಿಜದ ಕಾರುಣ್ಯವೆಂದರೆ ಸೂಜಿಗವೇನಲ್ಲ ..

*ಮಂಜುಳಾ ಹುಲಿಕುಂಟೆ*